DE JONGENS OP DE ROTS - John Fox (Veen, 1986, vertaald door Gideon den Tex


Edward: Pim bracht De jongens op de rots in. Hij had het boek bij de kringloopwinkel gekocht. Het zag er, ik weet niet, half-pornografisch uit? Goedkoop? Sleazy? Ik meende het boek vroeger wel gezien te hebben, maar ik heb het blijkbaar nooit willen lezen. Bovendien: van de auteur, John Fox, is geen ander werk in het Nederlands bekend; was dit dan geen toevalstreffer, een verdwaalde vertaling uit een verder verwaarloosbaar oeuvre? Ik had dus wel wat aarzelingen. En toen ging Pim het lezen.

Pim: Waarom ik het heb gekocht, weet ik ook niet meer. Het bouquetreeks-achtige boekje met een verveelde, weliswaar zeer knappe jongen op de cover, beloofde niet veel goeds. Maar ik ben blij dat ik hem mee heb genomen: Edward en ik waren op (schrijf)vakantie in Tsjechië en die week begon goed met dit sprankelende boek. Ik heb het in één dag uitgelezen – van schrijven kwam die dag niet veel terecht.

Edward: Ik wachtte nog een week of wat. Pim had het in één ruk uitgelezen, maar wat ik zei: die cover, die goedkope uitgave. Maar ik begon en dacht bij elke bladzijde: ja maar, dit is gewoon héél goed! Dit is laconiek geschreven, waardoor je vanaf de eerste zin de stem van Billy, de hoofdpersoon, in je oren hebt! Nee, wow, dit is niet gewoon héél goed, dit is ontzéttend goed! Waarom heb ik – met mijn kennis van gay young adultromans – dit boek niet eerder gelezen? Want het stamt dus al uit 1984, de tijd waarin juist die gay jongerenboeken vol stonden met dood en ziekte, want dán pas kon er over homoseksualiteit gepraat worden. In De jongens op de rots, dat ook nog eens eind jaren zestig speelt, geen spoor van ziekte of dood, Billy’s verhaal stráált van liefde en seks, en als hij zich tien procent van de tijd zorgen maakt over wat anderen vinden, dan doet hij dat negentig procent van de tijd juist níét.

Pim: Fox schreef met De jongens op de rots een mooi coming of age-verhaal. Hoofdpersoon Billy is zestien jaar als hij Al ontmoet en voor het eerst verliefd wordt op een man. De twee krijgen een relatie die niet zonder slag of stoot verloopt, vooral de politieke ambitie van Al maakt het moeilijk. Een boek met zo’n verhaal heeft onderscheidende elementen nodig om geen cliché te worden. Maar dat is bij Fox zeker geen probleem: zo zijn de personages op unieke wijze uitgewerkt en is de schrijfstijl van Fox heel liefdevol.

Edward: Ik wilde meer van John Fox lezen! Ik googelde hem en googelde hem, maar er was niks te vinden. Misschien omdat zijn andere boeken niet vertaald werden? Dan konden we het voor Queerlezen best in het Engels bestellen! Maar nee, al snel vond ik de sterfdatum van de auteur: 14 augustus 1990. Hij stierf aan AIDS, op achtendertigjarige leeftijd. Een tweede roman is er niet meer van gekomen.

Pim: Wanneer een schrijver op zo’n jonge leeftijd sterft, roept dat toch altijd de vraag op: als hij langer had geleefd, wat had hij nog meer geschreven? Helaas kunnen we nu nog maar één boek lezen. Een heel mooi boek, dat dan weer wel.

Edward: En een boek dat zijn tijd ver vooruit was. Geen probleemboek, nee, een geluksboek. Niks geen depression – nee, pure pride.

Reacties