WOLFSJONG - Kevin van Vliet (Prometheus, 2019)


Edward: Opeens was er een debuutnovelle – dat komt niet vaak voor. De meeste uitgeverijen willen een roman als eerste boek van een schrijver, maar gelukkig ligt dat anders in het geval van Prometheus en Kevin van Vliet.

Wolfsjong is een fijn vreemd boek. Het gaat over een negentienjarige jongen die, nadat zijn moeder en vader zijn gestorven, alleen achterblijft. Hij leert tijdens een kerkdienst Oskar kennen, een uitgestoten, zwerverachtige figuur. Hij raakt in Oskars ban.
Het fijne aan Wolfsjong is het totaal eigenzinnige onderwerp. In een beeldende, zintuiglijke stijl laat Van Vliet het wat sprookjesachtige verhaal (maar toch ook in de redelijk recente tijd spelend) aan je voorbijtrekken. En wat krachtig is: het zit goed met de geloofwaardigheid.

Als je zo kunt debuteren, en dus niet met een navelstaarderig studententijdverhaal, dan valt er nog heel wat eigenzinnigs te verwachten. Dat verwachten doe ik dus ook graag.

Pim: Het komt inderdaad niet vaak voor dat er wordt gedebuteerd met een novelle. Dat is ook behoorlijk dapper: als schrijver heb je maar een beperkt aantal pagina’s voor een goede eerste indruk. Maar de jonge Kevin van Vliet heeft daarvoor ook niet veel nodig.

Al bij de eerste paar zinnen raakte ik volledig in de ban van zijn intrigerende Wolfsjong. Dat komt vooral door de band tussen de negentienjarige weesjongen en de eigenzinnige Oskar, de oudere, excentrieke kluizenaar. De twee krijgen een bijzondere relatie. Is het vriendschap? Heeft hij in hem een soort surrogaat-vader gevonden? Of is hier gewoon sprake van een literaire daddy-twink-relatie?

De relatie roept vele vragen op. Maar haast nog voor de lezer een antwoord krijgt, komt aan het contact bruut een einde. Een bijzondere, mooie plotkeuze van de schrijver. Zo eigenzinnig als het personage Oskar is, zo eigenzinnig is ook Van Vliets debuut. Een veelbelovend begin van een hopelijk rijk oeuvre.

Reacties